Με την απέχθειά μου -κυρίως για αυτά τα πλαστικοποιημένα πλάσματα που προσπαθούν να μοιάσουν με ωραίες γυναίκες αφαιρώντας από σώμα και πνεύμα οτιδήποτε το φυσικό και καταλήγοντας φυσικά νευροψυχωτικές- να είναι γνωστή, όπως και για την δήθεν “Γυναικεία Φύση”, δεν έπαψα ποτέ να θαυμάζω γυναίκες για το πνεύμα και τον χαρακτήρα τους.

Μια από αυτές είναι η Dimitra Papadopoulou, που έχω την τιμή να είναι σύντροφός μου.

Μια άλλη που δεν γνώρισα ποτέ, γεννήθηκε πριν από ενάμιση αιώνα, εξόρυξε μόνη της δεκάδες τόνους ορυκτού χωρίς μηχανικά μέσα και έπαθε δύο φορές πνευμονία κατά την επική της προσπάθεια να ανακαλύψει το Ράδιο, την ραδιενέργεια.

Χωρίς να προσδοκά κανένα οικονομικό ή άλλο όφελος, φλερτάρισε με την φυσική εξάντληση και τον θάνατο, μόνο και μόνο για την χαρά της ανακάλυψης, της γνώσης, της επιστήμης.

Είναι Μαρία Κιουρί.

Την Ημέρα της Γυναίκας, αφιερωμένο σε όλες τις αγωνίστριες, σε αυτές που δεν τους έφτασε η προσήλωση στην “Ομορφιά” κι έσπασαν τα φράγματα που βρήκαν μπροστά τους, κατακτώντας κατά την διάρκεια αυτής της προσπάθειας τον πραγματικό τους εαυτό -πέρα από τους ψυχονευρωτικούς “συναισθηματικούς κόσμους”, την εγωϊστική παθολογία και τους τόνους καταναλωτικών προϊόντων.

Αφιερωμένο σε όλες αυτές που πίστεψαν σε ιδανικά, στην Γνώση, την επιστήμη και την πραγματική πνευματική πρόοδο, αδιαφορώντας για τον περίγυρο.

Σε όλες αυτές που οι μαγικές λέξεις “Σ’ αγαπώ” & “50% έκπτωση” ΔΕΝ τους άρκεσαν και ήθελαν παραπάνω, ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ, ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ.

Σας θαυμάζω πραγματικά, δίκαια περισσότερο από οποιονδήποτε άνδρα καθώς τα εμπόδια ήταν απείρως μεγαλύτερα.

ΥΓ.
Σπάνια αφιέρωση στην γυναίκα από έναν φανατικό αντιρομαντικό, θιασιώτη της ανυποταγής στο συναίσθημα και χλευαστή της “τρυφερότητας”.

Categories: thoughts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Scroll Up